Landschap Fairy Tale mountains in Kirgizië

Neem de legende van de Fairy Tail mountains, waar een enorme rode draak verliefd wordt op een mooie jonge vrouw. Helaas voor de draak zijn de gevoelens niet wederzijds. Woedend om haar afwijzing, zweert de draak de steden in de vallei te laten overstromen, wat hij uiteindelijk ook doet. Zo vormt zich het Ysyk-Köl-meer. De draak zelf gaat liggen aan de zuidelijke oever van het meer en verandert in rotsen; de Fairy Tale mountains.

Landschap "Skazka" of "Skazka Canyon" in Kirgizïe

Dat heeft hij goed gedaan want deze Fairy Tail mountains-, lokaal bekend als "Skazka" of "Skazka Canyon", is één van de meest pittoreske plekken in Kirgizië, echt geweldig mooi. De rotsen, die variëren in kleur van rood en oranje tot geel en wit doen denken aan sprookjesfiguren, met hun bizarre en fantasierijke vormen, de één nog mooier dan de ander.

De zeven ossenharten van Jeti Oguz

En dan is er nog de legende over de opvallende rode zandstenen rotsen van Jeti Oguz, in het hart van Kirgizië, omgeven door de majestueuze Tien Shan-bergen. De zeven ossenharten. 

De legende van de zeven rode ossen

Ook hier begint het verhaal weer met de liefde. De liefde van een koning voor de wonderschone vrouw van een andere koning, een verhaal waarvan je op je klompen aanvoelt, dit loopt verkeerd af. De verliefde koning ontvoert de dame, een verschrikkelijke oorlog tot gevolg, waarbij de koning wiens vrouw was gekidnapt wint. Hij eist de terugkeer van zijn geliefde, zweert dat hij anders zijn rivaal en al diens onderdanen zal ombrengen.  

Zeven ossen geslacht en de vrouw gedood

De verliezer neemt een gruwelijk besluit, hij besluit de vrouw te doden en haar zo aan haar man terug te geven. Hij organiseert een feest van zeven dagen en iedere dag slacht hij een os. Op de zevende dag doodt hij de laatste os én de vrouw. Op het moment dat het bloed van de vrouw op de rotsen raakt, stroomt een hete vloedgolf het dal in en doodt de koning en al zijn volgelingen Vanaf die dag wordt het dal Jeti Oguz (Zeven Ossen) genoemd.

De legende van het gebroken hart in Jeti Oguz

En er is nog een verhaal in Jeti Oguz, want vlakbij de zeven rode rotsen ligt het gebroken hart. Twee gespleten rotsen in de vorm van een hart.

Het wordt voorspelbaar, het gaat, weer over de liefde. De liefde, in dit geval, van de jonge herder Karakol, voor de mooie Altynai, die helaas voor hem, verliefd is op Jigit en zij besluit met hem te trouwen. Karakol is diepbedroefd en verdwijnt in de bergen.

De gewonde wolf

In de bergen komt Karakol een gewonde wolf tegen. Hij helpt het dier en krijgt als dank een magische steen met superkracht. Gewapend met de steen keert Karakol terug naar het dorp waar hij Jigit uitdaagt voor een traditioneel Kirgizisch spel genaamd "Kok Boru". Karakol wint de wedstrijd en Altynai is zo onder de indruk van Karakols moed en vastberadenheid dat ze toch met hem wil trouwen. Het hart van Karakol is echter nog steeds gebroken vanwege de pijnlijke liefdesgeschiedenis, zie hier het gebroken hart in de Jeti Oguz-vallei.

Betoverende legenden

Mooie verhalen die vaak van generatie op generatie worden doorgegeven, ik hou ervan. Maar ook voor wie niet in sprookjes gelooft, Kirgizië is adembenemend mooi.

Lees meer over de bloemenvallei in Jeti Oguz

De rivier met haar kristalheldere water, de glooiende groene weides, de hoge bergpieken in de verte, hier en daar een witte yurt; veel schilderachtiger zal het niet worden.

Bloemenvallei in Kirgizië bij Jeti Oguz

Vanmorgen vroeg zijn we vanuit Tamga aangekomen in Jeti Oguz, een schilderachtige vallei en een rotsachtige formatie in de Issyk-Kul-regio van Kirgizië. Na een korte rit reden we door naar deze vallei, waar we vannacht in een echte yurt slapen. Dit is iets waar ik me al de hele reis op verheug.

Het yurt kamp

Ons kampement wordt gerund door een stevige, kordate dame, bijgestaan door haar kinderen. In het midden van het terrein staat een oude auto naast een soort Pipo-kar, terwijl een tiental yurts keurig voor- en achter elkaar is opgesteld. Het sanitair bevindt zich in een klein, vrijstaand houten gebouwtje, waarbij het water van de douche wordt verwarmd door middel van een houtvuur. Overal om ons heen zien we paarden op het terrein. Een stuk touw om hun voor- en achterbeen voorkomt dat ze te ver afdwalen.

Paarden, heel veel paarden in de bloemenvallei in Kirgizië

Paarden, dat was ook het eerste wat ik zag toen ik hier aankwam. Loslopende paarden en paarden met ruiters; veelal kleine jongens nog, met z'n tweeën of drieën op een paard. Allemaal zo soepel en snel, ze leken wel vergroeid met de paarden, een groot contrast met mijn houterige zit op een paard, de jarenlange lessen ten spijt.

De Kirgizische yurt

Voor mijn wandeling heb ik me geïnstalleerd in de traditionele Kirgizische yurt die ik vannacht met twee reisgenoten deel. Een ronde tent gemaakt van houten frames en dikke viltmatten, versierd met kleurrijke stoffen; een kunstwerk op zich.

De decoraties weerspiegelen de artistieke vaardigheden en culturele tradities van de Kirgizische bevolking. De inrichting varieert van regio tot regio en heeft verschillende symbolische betekenissen.

Snel opbouwen en afbreken, de nomadische levensstijl

En ook al lijkt het niet zo, ze zijn zo ontworpen dat ze snel opgebouwd en afgebroken kunnen worden, handig voor de nomadische levensstijl van de Kirgizische herders waarbij ze hun kuddes vee, zoals paarden, schapen, geiten en yaks, volgden terwijl ze door de bergen trokken. Yurts dienden als hun mobiele huizen en boden bescherming tegen de strenge winters en de hete zomers in de bergen van Kirgizië. Een tent met de ideale klimaatbeheersing dus. 

Een bijzondere cultuur in de bloemenvallei van Kirgizië

De oude yurt-cultuur van Kirgizië is diep geworteld in de geschiedenis van het land. De yurt symboliseert de veerkracht en aanpassingsvermogen van de Kirgizische bevolking in de uitdagende omgeving van Centraal-Azië. Ons tentenkamp is duidelijk gericht op toeristen maar veel mensen in Kirgizië leven nog steeds in yurts, vooral in de meer landelijke en afgelegen gebieden van het land in de zomer wanneer ze hun vee naar hogere bergweiden brengen om te grazen. 

Het vee dat ik nu ook zie lopen. Koeien met hun kalfjes, begeleid door de ruiters, een bijzonder mooi tafereel. Ik loop rustig door, maak de ene foto na de andere.

Bloemenvallei Kirgizië: De paardrijtocht naar de waterval

Dan loopt er plotseling een paard met een ruiter naast me. Een jonge ruiter nog, hij lacht wat verlegen vanonder zijn pet. " Hello, waterfall"? Hallo waterfall? Ik weet dat de waterval hier verderop moet zijn, maar het schijnt ver lopen te zijn en moeilijk te vinden.

 " You come with me"?

Hij is jonger dan mijn zoon, dus ik vermoed dat hij me niet meevraagt omdat ik er zo aantrekkelijk uitzie. Ik besef dat ik niet te lang kan twijfelen en snelheid geboden is. "Oké, I come with you," antwoord ik. Maar dan vraag ik toch onzeker: "But how we go to waterval?" Waarom ik meteen gebrekkig Engels spreek, weet ik zelf ook niet, maar gelukkig begrijpt hij me.

Hij staat al naast het paard en wijst op het zadel. Tot mijn eigen verbazing bestijg ik het paard soepeler dan ik had verwacht. Nog geen seconde later zit hij zelf achterop. "Me Alisher," stelt hij zich voor. "Me Jacqueline," antwoord ik met een glimlach. Alisher grijpt de teugels, en daar gaan we: op weg naar de waterval.

Door de heuvels en langs afgronden naar de waterval

En het is zo prachtig, ik kan niet anders zeggen. We praten niet veel. Af en toe wijst hij op een mooie heuvel of op een spannende afgrond. Ik kan alleen maar genieten. We passeren eerst een aantal kampen waar groepjes mensen picknicken. " Hello", stoer groet ik ze, ondertussen soepel meebewegend met het paard en de jonge ruiter achterop. Mijn familie moest me hier eens zien. 

Langs kronkelende paden naar de waterval

We rijden langs kronkelende paden, omgeven door de groene weiden bezaaid met wilde bloemen. De geur van kruiden vult de lucht terwijl we hoger de bergen in trekken. Het geluid van de waterval in de verte wordt steeds luider naarmate we dichterbij komen. Het paardje stapt dapper voort. Niks uitgebreide handelingen zoals ik die tijdens de paardrijles heb geleerd, een kort rukje aan de teugels met een soort prrt, prrt van Alisher, dat is alles, ook langs best spannende ravijnen.

Een adembenemende waterval in de bloemenvallei in Kirgizië

Bij aankomst bij de waterval word ik beloond met een adembenemend schouwspel. Het water stort van grote hoogte in een smaragdgroene poel, omgeven door met mos bedekte rotsen. De lucht is gevuld met het geluid van kabbelend water en het gezang van vogels.

Een knuffel voor het paard

We rustten uit aan de waterkant, en ik knuffel het paard dat het best zwaar moet hebben gehad nog even extra. Dat heeft ie verdiend! Alisher krijgt geen knuffel maar is blij met de waardering in Kirgizische Som als dank voor de leukste Uber die ik ooit gehad heb.

Slapen in de yurt na de paardrijtocht

Vier uur paardrijden is best vermoeiend. Die avond slaap ik als een roos in mijn yurt. Ik kan wel wennen aan Kirgizië. Nog meer watervallen ontdekken in dit prachtige land? Bekijk meer waterval routes.

Een oude Golf met de eagle in de laadklep

Als we aankomen op de afgesproken plek voor de Eagle hunt in Kirgizie kijk ik de chauffeur van ons busje vragend aan. Ik zie alleen een afgetrapte oude auto, een Golf die lang over de levensduur heen is. Geen paard, geen imposante kleding en geen muts, niks! Dit moet een vergissing zijn. 'No Jackie, that's him, the hunter"... De man die uit de auto stapt kijkt me wat verlegen aan en stelt zichzelf en zijn zoon, die ook uit de auto komt, aan ons voor. Vriendelijke ogen in een zacht gezicht. Ik slik mijn vragen in. De achterklep van de Golf gaat open. Twee kraalogen kijken me spiedend vanuit de laadklep aan. Het is de eagle!

Hoe de man en de adelaar elkaar aankijken

Vader en zoon zijn gekleed in eenvoudige, traditionele kleding. Na het kennismaken zetten ze allebei de traditionele muts van Kirgizië op. Met zorg wordt de adelaar uit de auto gehaald en op de arm van vader gezet. Op dat moment valt me iets op: de manier waarop de man en de vogel elkaar aankijken. De liefde en het respect die hij voor het dier uitstraalt, ontroeren me. En opnieuw besef ik: "Oordeel niet te snel. Don't judge the book by its cover." Of, zoals mijn Sallandse oma altijd zei: "Ie kiekt er wel op, maar niet in."

Een samenspel van meer dan 20 jaar

Want... de demonstratie is in één woord geweldig. Ik zie een samenspel tussen mens en dier, de bijzondere interactie van de man en de vogel die al meer dan 20 jaar samen zijn. Hoezo, bontmutsen en tierelantijnen? Hier zie je het echte werk.

Hoe de pasgeboren adelaar wordt getemd

Vader vertelt hoe hij de vogel heeft getemd. Ze zorgen ervoor dat de pasgeboren adelaar hen als eerste ziet als hij uit het ei komt. De adelaar zal zo zijn hele leven denken dat dit zijn ouder is. Hij vertelt op welke dieren er gejaagd werd (vossen!) en geeft een demonstratie van de jacht. Zoon sleept een konijnenhuid in hoog tempo over de grond en de adelaar vliegt vanaf een nabijgelegen berg in één streep naar beneden en pakt de prooi.

Daar zit de eagle op mijn arm

Na deze demonstratie mogen wij de vogel vasthouden. Een leren lange handschoen als bescherming tegen de klauwen en daar zit de eagle op mijn gestrekte arm. Ik kan er niets aan doen maar ik voel me trots dat ik de adelaar mag vasthouden. Het is meerdere opzichten heel imposant.

Traditie van jagen op wilde dieren

De Eagle hunt in Kirgizie is een traditie van het jagen met grote roofvogels, voornamelijk adelaars en gaat misschien wel duizenden jaren terug in Kirgizië. Het houden van de vogels en het jagen op wilde dieren gaat over van vader op zoon. Vroeger ging het echt op het jagen op voedsel, nu staat de traditie en het behoud van de cultuur centraal.

De adelaar als toeristische attractie

Ik heb het al zo vaak gezien: bij talloze toeristische attracties in Kirgizië en Kazachstan kun je op de foto met een adelaar. Gehuld in een dikke bontjas word je vastgelegd, met op de achtergrond een schilderachtig meer of een indrukwekkende kloof.

Maar eerlijk? Ik zeg: doe mij die oude Golf maar!

Lees meer over Djoser reizen in  Kirgizië