Namibwoestijn in Zuid Angola
We zijn onderweg door de Namibwoestijn in het zuidwesten van Angola, vlak bij de grens met Namibië. Dezelfde woestijn waar Namibië zijn naam aan dankt. Een hele dag trekken we door dit bijzondere gebied: droog, verlaten en met eindeloze vergezichten. De chauffeur van een van de busjes waarmee we reizen vertelt dat de Angolese overheid hier goedkoop grond aanbiedt. Hij haalt zijn schouders op. "Maar wat moet ik hier, zo ver weg van de stad?" Toch schijnt het gebied populair te zijn bij rijke toeristen. Er zou ergens midden in de woestijn een afgelegen resort liggen waar je kunt overnachten. Moeilijk voor te stellen als je om je heen kijkt. Hier lijkt de wereld vooral uit stilte, zand en stenen te bestaan.
Een veld vol Welwitschia's
Onze eerste stop is bij een van de bijzonderste planten van zuidelijk Afrika: de Welwitschia. In Namibië heb ik er al veel gezien, maar dat is kinderspel met wat je hier ziet. Een compleet veld vol Welwitschia's, in alle maten en vormen, zover ik kan kijken. De Welwitschia, in het Afrikaans "tweeblaarkanniedood" wordt vaak een levend fossiel genoemd. Het is een van de oudste plantensoorten ter wereld en sommige exemplaren kunnen wel 2.000 jaar oud worden. Ik sta bewonderend naar een redelijk groene plant te kijken."Dat is nog een jonkie," zegt Valdemiro, onze gids. "Waarschijnlijk zo'n vijftig jaar oud." Vijftig jaar. Jong. Ja, in de wereld van de Welwitschia gelden blijkbaar andere regels.
Wacht maar...
We rijden verder. Het ene uitzicht nog mooier dan het andere."Kunnen we even stoppen voor een foto?" vraagt een reisgenoot."Wacht," zegt Valdemiro. "Wacht nog even."Met enige tegenzin rijden we door. Dan passeren we een slagboom. De weg maakt een bocht. En ineens is iedereen stil. Voor ons liggen rode rotsen, diepe kloven en grillige heuvels die zich uitstrekken tot aan de horizon. Een surrealistisch landschap, alsof we op een andere planeet zijn beland. Ik heb nog nooit zoiets gezien. We stappen uit en kijken sprakeloos om ons heen. Valdemiro glimlacht tevreden. Nee, hij heeft absoluut niet overdreven.
De Vallei van de Geesten
Voordat we op verkenning gaan, kijkt hij ons indringend aan. "De omgeving van de Colinas do Curoca wordt vaak de Vallei van de Geesten genoemd. Dat heeft niet alleen te maken met het landschap, maar ook met de verhalen die hier al generaties lang worden doorverteld." Volgens lokale tradities is dit een plek waar de geesten van voorouders nog altijd aanwezig zijn. Een plek waar de grens tussen de zichtbare en onzichtbare wereld soms lijkt te vervagen.
Angolese burgeroorlog
Een van de bekendste verhalen stamt uit de tijd van de Angolese burgeroorlog. Volgens de overlevering zagen piloten die over de Colinas do Curoca vlogen regelmatig een klein dorp in de vallei liggen. Vanuit de lucht waren traditionele hutten duidelijk zichtbaar. Nieuwsgierig besloot een militaire eenheid de plek te onderzoeken. Maar toen de helikopter landde, bleek het dorp spoorloos verdwenen. De soldaten troffen niets aan behalve rotsen, zand en stilte. Geen huizen, geen bewoners en geen enkel spoor van menselijke activiteit. Toen de helikopter weer opsteeg en de militairen vanuit de lucht naar beneden keken, verscheen het dorp opnieuw.
Beschermd door de geesten
Lokale bewoners, waaronder de Mucubal, vertellen dat de geesten van de vallei het dorp verborgen hielden om de bewoners tegen het geweld van de oorlog te beschermen. Anderen denken dat het een optische illusie was, veroorzaakt door de bijzondere vormen, kleuren en schaduwen van het landschap. Zeker weten doet niemand het.
Fluisterende stemmen door de vallei
Nog altijd wordt er gesproken over vreemde geluiden die in de heuvels te horen zouden zijn. Vooral tegen zonsondergang, wanneer de wind door de smalle kloven en spleten blaast, lijken fluisterende stemmen door de vallei te zweven. Bezoekers vertellen over zachte murmels, zuchten en geluiden die opvallend veel op menselijke stemmen lijken. Juist die mysterieuze klanken zouden hebben geleid tot de bijnaam Vallei van de Geesten. Of de verhalen waar zijn? Ik weet het niet. Wat ik wel weet: de Colinas do Curoca zijn veel meer dan alleen een indrukwekkend natuurverschijnsel. Het is een plek waar natuur, geschiedenis en verbeelding samenkomen. Echt onaards mooi..
En ik snap waarom deze plek zoveel legendes heeft voortgebracht. Sommige landschappen zijn zó bijzonder dat ze bijna vanzelf verhalen creëren.
Waar liggen de Colinas do Curoca?
De Colinas do Curoca liggen in de provincie Namibe, in het zuidwesten van Angola, tussen Moçâmedes (Namibe) en Tômbua. Het gebied maakt deel uit van de Namibwoestijn, een van de oudste woestijnen ter wereld. Hoewel Angola nog relatief onbekend is als reisbestemming, behoren de Colinas do Curoca wat mij betreft tot de mooiste bezienswaardigheden van het land. Maar dat was wel duidelijk!
Volgens mij is Angola een prachtige reisbestemming.
Mooie natuur, prachtige mensen en nog zo ongerept.
Ik zou direct boeken🤗
Lieve Jacqueline,
Inderdaad dat was ook mijn 1ste reactie over Angola precies wat jij dacht, maar wat is het een prachtig land, althans zeker dit gedeelte waar jij was dat was genieten Jacqueline. Je bent nog steeds goed bezig om de prachtige wereld te ontdekken en wat een mazzel als je hobby je werk is, haha geweldig is dat. Geniet nog van je vele reizen, ik ben jan/febr 3 weken naar Thailand geweest, niet met een groep maar met 2 mensen die daar wonen, dat was heel speciaal deze eigenlijk privé reis en de verder dit jaar zal het daar vermoedelijk bij blijven ik heb meerdere andere kosten dit jaar en want wat zijn de reizen duur geworden, ik keek naar jou reis die je nu maakt, als alleenstaande circa €6500 zonder verdere kosten, ik hoop nog meer reizen te maken maar nu even niet.
Veel plezier, blijf gezond en ik lees je blogs met veel plezier, dank je.
Lieve groetjes Dini