Het is nog donker en heel koud als ik om half zes 's ochtends aankom bij de receptie van onze lodge. In de half verlichte ruimte drinken we een kopje koffie om wakker te worden en op te warmen. Je hoort mij niet klagen, vandaag staat een van de hoogtepunten van de rondreis door Namibië op het programma; de Sossusvlei en de Deadvlei. De bekende rode oranje zandduinen en de dode bomen van de Deadvlei die je in alle reisboeken prominent ziet staan. Vlei betekent trouwens niet vallei wat ik dacht, het staat voor ondiep meer.
Sesriem
Het is ongeveer een uur rijden naar Sesriem, de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Sossusvlei. Je kunt hier ook overnachten, er zijn een paar lodges en campings. Als je er buiten verblijft, zoals wij, dan moet je wachten tot de poort bij zonsopkomst open gaat. Tijdens de rit met onze truck naar de toegangspoort verschijnt de zon vanachter de heuvels en verlicht de vlakte. Het is nu al mooi.
Bij de poort staan de eerste auto's en jeeps al te wachten. Klokslag 7 uur is het zover. We rijden de Sossusvlei in. Links en rechts naast de weg grazende oryxen, hun lange horens zorgen voor een prachtig silhouet. Als we even later stoppen voor foto's staan ze meteen alert met de hoofden naar ons gericht... prachtige dieren.
Slagschaduw
We stoppen bij de eerste duinen, ze zijn half in het licht en half in de schaduw.
Dune 45
Na ongeveer 45 kilometer passeren we Dune 45. Een handige naam, want deze duin ligt precies 45 kilometer vanaf de ingang van het park. Straks gaan we hem beklimmen. Ik betwijfel eerlijk gezegd of mij dat gaat lukken. Eenvoudig schijnt het niet te zijn. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen: 170 meter omhoog door mul zand. De beklimming van een Nederlandse duin is me ook nooit gemakkelijk afgegaan, laat staan deze. Als er iets vermoeiend is, dan is het wel lopen door los zand.
In de verte zie ik de eerste mensen al langzaam omhoog klauteren. Straks ga ik zelf ook een poging wagen. Maar eerst rijden we door naar de Deadvlei. Hopelijk is het daar straks wat rustiger.
Met de tractor naar de deadvlei
Het laatste deel naar de Deadvlei is niet geschikt voor onze truck, alleen een 4x4 kan het mulle zand aan. Wij gaan in een kar voortgetrokken door een tractor. Nog 6 kilometer te gaan.
Deadvlei
Vanaf de parkeerplaats is het nog een eindje lopen naar de Deadvlei. Vlak mul terrein, ik vind het nu al zwaar. Toch zie ik, sneller dan gedacht, de witte kleivlakte van de deadvlei in de verte. Kleiner dan ik me had voorgesteld.
Dode bomen in de Deadvlei
Rondom de Deadvlei rijzen de rood-oranje duinen op. Het zijn de hoogste duinen ter wereld; sommige bereiken een hoogte van wel 300 tot 400 meter. Links ligt Big Daddy. Alleen de naam al maakt duidelijk dat dit geen kleine jongen is. De witte kleivlakte van de Deadvlei ontstond toen de rivier de Tsauchab hier ooit overstroomde. In de ondiepe poelen groeiden acaciabomen. Tot het klimaat veranderde. De rivier bereikte de vlakte niet meer en door de extreme droogte stierven de bomen langzaam af.
Hun skeletten staan er nog steeds. Ongeveer 900 jaar oud, zwartgeblakerd door de felle zon. Het lijkt alsof ze versteend zijn, maar dat is niet zo. Ze blijven overeind staan omdat het hier zó droog is dat ze nauwelijks kunnen vergaan.
Eenmaal in de Deadvlei blijkt deze groter dan ik van afstand dacht. Wat is het hier adembenemend mooi. Echt met niets te vergelijken. De zwarte bomen steken prachtig af tegen de rode duinen en de blauwe lucht. We lopen een uur rond, elke plek is even mooi. Surrealistisch, dat woord beschrijft deze vlei misschien het best.
Beklimming van Dune 45
Dan is het moment aangebroken: de beklimming van Dune 45. We hebben geluk, want we zijn de enigen hier. Water mee en gewoon beginnen. Nog maar 170 meter omhoog. Het valt mee, is mijn eerste gedachte. De eerste meters gaan verrassend soepel. Ik stap netjes in de voetsporen van degene voor me en bedenk me trots dat al die uren wandelen met mijn hond blijkbaar toch ergens goed voor zijn geweest. Best netjes voor mijn leeftijd. Hoogmoed komt voor de val. Nog geen tien meter later heb ik het gevoel dat mijn hart uit mijn borst wil ontsnappen en is mijn keel kurkdroog. Ik houd me vast aan mijn mantra: elke stap is er één. Niet denken aan hoe ver het nog is. Gewoon stap voor stap omhoog. Eigenlijk net als het opruimen van je huis. Je begint met één lade en voor je het weet ben je een heel eind.
De helling wordt iets minder steil en ik kom weer op adem. En dan, eerder dan ik had verwacht, zie ik de top. Van alle kanten kijk ik uit over dit bizarre, adembenemende landschap. Op dat moment weet ik één ding zeker: alle inspanning was het meer dan waard.
Sesriem Canyon
En dan is alle natuurpracht nog niet ten einde. Vlak bij de gate van Sesriem ligt de Sesriem Canyon die we als laatst bekijken. De Canyon is 30 meter diep en 2 kilometer lang. Sesriem komt van zes riemen van Oryxhuid die de boeren vroeger aan elkaar knoopten om bij het water in de canyon te komen voor het vee. Je kunt prachtig door de bodem van de canyon wandelen of klauteren; dat woord is meer van toepassing.
Twee weken geleden zijn wij teruggekomen van een prachtige reis door Namibië en Zuid-Afrika (Kaapstad / Stellenbosch). We hebben ontzettend genoten van de prachtige locaties, natuur, lodges, aardige mensen en het lekkere eten en drinken. Dit had niet gekund zonder de perfecte hulp van Jacqueline. Voorafgaand aan de reis hebben we meermaals samen gezeten, waarin Jacqueline de mogelijkheden besprak en onze wensen perfect integreerde in een op maat gemaakt reisplan die perfect bij ons als gezin paste. Met een handige applicatie op de telefoon kon je per dag zien wat de locatie was, naar welke lodge we gingen en wat de weersverwachting was (handig!). Ook stond elke dag boordevol met tips voor activiteiten en eetgelegenheden, soms nog aangevuld met linkjes naar haar blogs op de website. Kortom: Jacqueline nam alle zorgen weg, waardoor we drie weken lang konden genieten van onze vakantie!