september 2, 2019

De dood is onderdeel van het leven in Tana Toraja

De Tana Toraja regio ligt in het midden van Sulawesi en staat bekend om de bijzondere dodencultuur. Nergens zag ik de dood zo’n onderdeel van het leven uitmaken.

Goed zorgen voor de overledene

 De doden worden gekoesterd en verzorgd, want als iemand overlijdt kan het nog jaren duren voordat er genoeg geld bijeen is gebracht om een begrafenis te betalen. Tot die tijd blijft iemand gebalsemd en opgebaard en is onderdeel van het dagelijks leven. Tijdens onze trekking dronken we koffie in een klein dorpje en werden we uitgenodigd om te kijken naar een overledene die opgebaard lag. Hij was drie jaar daarvoor overleden. Elke avond werd er eten voor hem bereid en ook zijn sigaret mocht niet ontbreken. Voor ons is dit vreemd,  we zijn het niet gewend. Maar het heeft  veel prachtige elementen. Wat mij erg aanspreekt is de totale saamhorigheid die ik ervaar en het feit dat er niets ‘weggestopt’ wordt.

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Met onze groep bezochten we een begrafenis, een zeer indrukwekkende ervaring. Als je de kans krijgt moet je dit meemaken.  De meeste begrafenissen vinden plaats in juli en augustus. Wees niet bang om als pottenkijker gezien te worden, hier geldt; hoe meer mensen er aanwezig zijn, hoe meer aanzien de familie heeft.

Muziek en dans

De begrafenis kan wel meer dan een week duren en is een groots gebeuren. Er is muziek, er wordt gedanst en gezongen en er worden dieren geslacht. Daar moet je wel tegen kunnen. De buffels hadden we een paar daarvoor zien staan op de markt in Rantepao evenals de varkens die vastgebonden lagen op een soort stellage van bamboe. Alle aanwezigen zijn prachtig aangekleed en iedereen neemt cadeaus mee voor de overledene. Onze gids bood namens de groep een paar sloffen sigaretten aan.  

De overledenen worden later begraven in de rotsen, omgeven door houten poppen die waken over hun ziel. De overleden baby’s krijgen hun laatste rustplaats in een boom. De boom leeft en de baby’s leven verder in de boom. Een troostrijke gedachte als er zoiets vreselijks gebeurd.

Tags

Indonesië, rituelen, rouwen, voorouderverering 

Reactie achterlaten


  1. Ik heb eens een crematie op Bali meegemaakt. Het is zoals je zegt, je wordt niet gezien als pottenkijker maar bent van harte welkom. Zeer indrukwekkend!

    1. Ja echt! Zo’n bijzondere cultuur. De dood staat middenin het leven. Daar hebben ze geen Sire spotjes nodig om te praten over de dood.

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Ook interessant